Story of a hitchhiker in iran and his feedback

Sun

08

Sep

2013

The day I got lost in Iran

Today I wanna share a really inspiring story about my time in the Middle East. About the generosity of the Iranian people and how important trust can be.

 

It was a really nice morning in April, the sky was clear and sun was shining. Iran's capital was getting ready for the national elections and I was packing my backpack. It was one of those days where I thought, "Today I'm leaving my fate in God's hands." I had no money, no plan and I started hitchhiking with no real destination in mind. I then had a rough idea, to take a bus from Tehran to Tabriz and from there try to get a lift to Ankara somehow. Well as I said I had no idea what to expect and where I was gonna stay or sleep in the next days.

 

I said goodbye to my host Reza, the coach of the Iranian National Paintball team and I walked to the Metro station. As usual I was the center of attention and right then I felt like the only foreigner in one of the biggest cities in the world. I jumped on the train and I stood between the gate, separating the male from the female section. The half-covered women were waving to me and I remember feeling very uncomfortable. Wasn't that a sin here? Am I in danger now? What if someone sees and says that I broke the law and flirted with them? Well, I guess people just do what they always do regardless of religion or culture right?! I decided to smile back and then continued to stare at the floor.

©samzoozi
©samzoozi

I arrived at the bus station, hoping to find a bus to Tabriz, a few hours north of Tehran. The moment I walked in the station I began getting harrassed by many young Iranians trying to sell me a ticket. I simply said, "Tabriz" and one guy walked me to my bus. Someone took care of my backpack and I got on the bus. The scenario was always the same, everyone was staring at me. I kinda got used to it. Everyone offered me to sit next to them, what a nice gesture.

 

I wasted half the day getting to the bus station and the bus ride was gonna take at least six hours. The guy sitting next to me was very keen to share his videos on his phone with me. It started off with some funny videos about random stuff and after a while he swapped to some adult movies. I don't mind watching porn, but with a hairy dude on a bus to Tabriz? Well, I then declined politely and he returned to his seat.

 

I saw a sign saying that it was only 70km left to Tabriz. The sun was about to set and I still had no idea what I was going to do. The bus then exited the highway and approached the bus terminal, the final destination. I walked around and I tried to figure out if there were still any buses leaving for Turkey or at least close to the border, which wasn't the case. By the time I figured that out it was dark. Mhhhh, I was really keen to spend the night anywhere but the bus stop, so I bought a few cookies and water and ask for some cardboard from the vendor. I grabbed my markers in my backpack, and wrote a sign - "Turkey".

I had no idea what I was doing but I decided to walk along the highway in hope to get a lift to Turkey. Imagine how stupid that was, which car would stop in the middle of the highway, plus you could barely see me it was so dark. I had no Plan B but I was super optimistic that it might work out. After half an hour of walking a motorbike slowed down, and a guy without a helmet asked me something in Farsi. He didn't speak any English and I had no clue what he was saying. I tried to explain to him somehow that I want to go to Turkey. He seemed like a local so I don't think he was gonna go anywhere close I wanted to go. Anyways, he motioned for me to get on the motorbike.

 

And so I did! There I was, sitting on a stranger's motorbike in the middle of the night. Why would I trust a total stranger who didn't understand a word I'd said? Well I had nothing to lose and If he wanted to kill me, well that was bad luck for me then. I felt the warm wind on my face as we drove on and I was actually getting excited about all of this. Maybe he knew someone that was driving to Turkey? We got to a street with a lot of Turkish trucks. All lined up and resting before heading back to their home country. That was the perfect spot to get a lift. I jumped off the bike and I wanted to say thank you to the guy, but he had already disappeared as he appeared earlier, just like that.

 

I checked the number plates of the trucks and they were all from Istanbul and Ankara. It seemed like my lucky day. But as I tried to find someone to give me a lift I realised very quickly that everyone was already asleep. I checked about 20 vehicles and no luck. It was a long street in the suburbs of Tabriz, and there was nothing but trucks and a little checkpoint with an Iranian soldier holding a Kalashnikov. He wasn't of any help and he seemed quite bored. Yeah... so I was lost again.

I saw a bunch of taxi drivers and I tried to negotiate a good rate but none of them were keen to go all that way. It was past midnight already and the day of travelling, walking and hitchhiking had taken its toll. I was feeling tired and annoyed. I walked a bit further down the road and sat down on the concrete. I took a deep breath and had a look around. I leaned back and watched the sky. It was a beautiful night and I started to enjoy myself. "What an adventure," I thought to myself, I simply love open ends with endless possibilities. No need to be sad or disappointed because these are the awesome moments I'd always wanted to experience. I love life and that's why I became a nomad, exactly for these kind of moments.

 

Suddenly a young guy joined me, and offered me something like a yoghurt drink, which tasted like off milk. He looked like a young student, well groomed and I would say he was a nice guy. Unfortunately he didn't speak English and our conversation was more based on signals and gestures rather than words. He said he was waiting for a bus close to the Turkish border. Or was that really what he was saying? He offered for me to join him and stay at his place. I said "Sure, why not". By then it was 2am in the morning and then suddenly an old green Mercedes bus arrived.

 

We jumped on the bus and I fell asleep right away. An hour later I woke up in a little town called Maku. According to my new friend, we were very close to the Turkish border. He invited me to stay at his house and I gladly accepted. His house was very simple and he said he lived with his parents. We stayed the night in an empty room. There was only a carpet and two massive cushions, one of which became my more than welcome bed. I dropped my backpack in the corner and fell asleep once again.

After a few hours of sleep I woke up. The sun was shining through the window and onto my face. I stepped out the door into the front garden, and I couldn't believe what I saw in front of me. The 5000m high Ararat Mountain was right there at the horizon. It was one of the most magnificent views I've ever woke up to, and one of the most amazing gifts from Mother Nature. The mountain was located in Turkey so I knew that the border couldn't have been that far. I went back inside, pleasantly surprised.

 

My host, his name was Behzad by the way, walked in with a tray. On it was some pita bread, eggs and butter. A little bit of cheese and a cup of tea. Even though we weren't able to communicate properly, it seemed like we'd already become partners in crime. It was such a nice gesture and I would have never had the chance to experience such hospitality if I didn't trust him and stay at his place. Life can be awesome and this moment was truly a memorable experience.

 

I asked for a bathroom and he pointed to the little shelter in the garden. It was literally a hose and hole in the ground. Well, that would do. I was about to pack my backpack when a guy in a car just in front of the door honked like there was no tomorrow. Behzad and I walked out and it was one of his friends. He looked like an IT student with big glasses and long curly hair. He told me to get into the car and then we were off.

Once again, I left my life in his hands. I wasn't afraid or anything, all I felt was contentment and satisfaction. Yes, I was high on life! I felt blessed to be there and to be able to experience such an adventure. Somewhere lost in Iran but I was surrounded by the most warm-hearted and generous people. It doesn't take much to make me happy and this moment was something special. I hadn't come across a Westerner in weeks and I kinda loved it.

 

The streets became busier and I saw more and more cars with Turkish number plates. I assumed they were taking me to the border. I was right. His friend dropped Behzad and I off at a little village just next to the checkpoint between Iran and Turkey. The scenery was stunning. Mount Ararat was just a few kilometers away and its snow covered peaks was surrounded by clouds.

 

It was time to say goodbye. Even though we weren't able to communicate properly, Behzad and I became friends. He helped me and took care of me. I was very grateful for his help. I reached for my wallet and I wanted to give him the small amount of Rial I had left. He declined even though I insisted for him accept my gift. I tried very hard but he had no intention of taking any money. I asked him if there was anything I could do for him and he said no. I think he was happy just to be able to help and believed in the same philosopy as I do, and as I always say 'your life will become better, by making others' lives better'.

 

I walked off to the border. My passport got stamped and I entered Turkey. I was surrounded by nothing, it was just me, Mount Ararat and a lot of trucks passing by. So I stood there, 1,200km to go to Ankara. While I waited for a lift I thought of how amazing my experience with Behzad was and how helpful he was. Behzad knew from the very first second he met me that he was going to help me. He never had any doubt about it. This was truly inspiring and many of my experiences in Iran were like this. A country that is unfortunately poorly judged and disregarded by a lot of people.

 

What have I learnt? I don't think that I've ever experienced such generosity or hospitality while I was travelled in America, or even in Europe or other parts of the world. It showed me how quickly we judge and how we can blindly just believe in everything the media tells us. But my view about Iran changed. Sometimes I even think that we are worse than terrorists by making others believe what we want them to believe. The Iranian people were kind to me and they went the extra mile to make my life better. Thank you for the experience and I can proudly say that Iran is one of the most beautiful places on Earth.




شهر ملایر

ملایر شهر مادها

ملایر تنها شهر استان همدان است که به قطعیت می توان گفت اثری از دوره مادها در آن وجود دارد و آن هم ارگ نوشیجان است. 


  ملایر یکی از شهرهای جنوبی استان همدان و قدیمی ترین شهر این استان است. شهری که تنها اثر دوره مادها یعنی تپه نوشیجان در آن قرار دارد. از همدان تا ملایر حدود 80 کیلومتر است. ورودی و خروجی ملایر بلواری است پهناور که چنارهای تنومند و کهن دو سوی آن را گرفته اند. این شهر، آرام و با آسمانی آبی است.


  تپه نوشیجان تپه نوشیجان در حقیقت تنها اثر باقی مانده از دوران حکومت مادها در ایران است که در 20 کیلومتری شمال غرب ملایر قرار گرفته و اگر از همدان راهی این شهر شوید قبل از ورود به ملایر می توانید آن را ببینید. بررسی های باستانشناسی، زندگی در سه دوره مادی، هخامنشی و اشکانی ار در این منطقه نشان می دهد بطوری که زندگی در دوره مادی، از بقیه دوران شاخص تر بوده است. ارگ نوشیجان دارای معماری پیچیده و زیبایی است. آثار معماری مادر در این منطقه عبارتند از بنای موسوم به اولین آتشکده محصور در فضای بسته که تاکنون کشف شده که در جبهه جنوبی محراب و آتشدان داشته، تالار ستوندار آپادانا، معبد مرکزی، اتاق ها و انبارها، تونل و حصار.

 موزه ملایر در خیابان شهید مصطفی خمینی در خانه تاریخی مرتضی خان لطفعلیان بنا شده. این خانه در ابتدا به دستور محسن مصدقی معروف به مصدق الممالک در دوره فتحعلیشاه قاجار ساخته شده است و امروزه از آن به عنوان موزه مردم شناسی ملایر استفاده می شود و بخش هایی از آن نیز هنوز خالی است. این خانه اندرونی و بیرونی، حسینیه و اصطبل دارد. بخش هایی از خانه و وسایل افراد خانواده لفعلیان در آن نگهداری می شود. سالنی نیز به وسایل اهدایی حاج محمد ملایری اختصاص دارد. زیربنای این موزه 1300 متر در زمینی به وسعت 4500 متر ساخته شده است.

  یخچال میرفتاح یخچال قدیمی دوقوزپله در خیابان عسگرخان و محله قدیمی به همین نام در کنار نهر کوچکی واقع شده است. این بنا از آثار باقیمانده دوره قاجاریه است که تا قبل از گسترش شهر ارومیه اهالی نه تنها از یخ آن استفاده می کردند، بلکه جهت انجام مراسم چهارشنبه سوری نیز به کنار نهر می آمدند و در کنار حوضچه آن که آب نهر بدان می ریخت و فاصله اش با یخچال به ارتفاع 40 متر بود، مراسم برگزار می کردند. یخچال دوقوزپله به علت فرم خاص معمارتی و نوع مصالح به کار رفته در آن، سالم مانده و صدمات جدی ندیده است. مصالح آن از پی تا محل شروع پاکار قوس ها، از سنگ تراشدار خاکستری است و سقف پوششی آن که به صورت تاق و چشمه می باشد از آجر انتخاب شده است. در محل شروع تاقت ها و پاکار سقف بنا، شکاف های مدوری وجود دارد که احتمالا محل نصب تیرهای چوبی است که از آنها به عنوان داربست استفاده می کردند. عملیات ساختمانی بنا و مصالح به کار رفته در آن با دقت انتخاب شده و از نظر قدرت و استحکام در وضعیت بسیار مطلوبی قرار دارد. این اثر تاریخی هنوز به ثبت نرسیده است.


  پارک سیفیه پارک سیفیه یکی از بزرگترین و زیباترین پارک های ملایر است که چنارهای تنومندی دارد. این پارک یکی از قدیمی ترین پارک های کشور است که در سال 1304 توسط عبدالمحمد میرزا سیف الدوله یکی از نوه های فتحعلی شاه که در آن زمان حاکم ولایت ملایر بود احداث شد. این پارک در شمال شرقی ملایر و در دامنه کوه گرمه ساخته شده و مساحت آن در حدود 10 هکتار است. این پارک را مهندسان ایتالیایی طراحی و ساختند. پارک سیفیه دارای دو استخر، یک مسجد و یک ساختمان که محل سکونت سیف الدوله بوده است. آب مورد نیاز آن از طریق احداث قناتی در هشت کیلومتری زرک توسط مقنیان یزدی از کوه های اطراف به محوطه پارک انتقال یافت. مجموعه پارک و مقبره سیف الدوله تحت عنوان باغ ایرانی در فهرست آثار تاریخی و ملی ایران به ثبت رسیده است.


  مقبره سیف الدوله این مقبره از نوع مقابر غیرمذهبی است و دارای پلان چهار ضلعی است. چهار ضلعی گنبد دارای پیشینه دوگانه است که یک بخش آن همان آتشکده ساسانیان و یا چهار تاق است و دیگری به دوره قاجاریه و حتی بعد از آن می رسد. در این مقبره علاوه بر قبر سیف الدوله قبر امیرالمؤید (حاکم ملایر) و نوه سیف الدوله و هفت قبر دیگر قرار دارد. این مقبره نزدیک پارک سیفیه است. ملایر,جاهای دیدنی ملایر جهان مینیاتوری به همت شهرداری ملایر قرار است نمونه کوچکی از نماد هر کشور در ملایر ساخته شود تا به این ترتیب بر جاذبه های گردشگری این شهر افزوده شود. عملیات اجرایی این طرح از سال 87 آغاز شده و زیر ساخت های آن 100 درصد آماده شده است. این طرح در زمینی به مساحت 48 هکتار است. این طرح که چهارمین طرح جهان مینیاتوری در دنیاست تاکنون تنها در سه کشور چین، ژاپن و بلژیک احداث شده است. برای اجرای این طرح 138 اثر تاریخی مطرح جهان شناسایی شده و در مقیاس یک دهم در این طرح گردشگری احداث می شود که زیربنای این آثار 28 هزار متر مربع است. آثار تاریخی چون برج ایفل، اهرام ثلاثه، پرسپولیس، دروازه قرآن، تخت جمشید و سایر آثار مطرح جهان و ایران در طرح مینی ورد احداث می شود که بیش از 15 اثر آن مربوط به آثار تاریخی مطرح جهان و بقیه آثار ایرانی است.

چطور برویم؟

اگر از همدان بخواهید با تاکسی تا ملایر بروید باید 5500 تومان بپردازید. اتوبوس و مینی بوس هم دارد. ترمینال ملایر در محله ای به نام چراغ قرمز قرار دارد. اگر بخواهید با اتوبوس از تهران تا ملایر بروید باید به ترمینال جنوب در تهران بروید و 11 هزار و 500 تومان بلیت بخرید.

چی بخریم؟

ملایر زادگاه انگور و فرآورده های آن یعنی کشمش و شیره انگور است. همچنین نوعی شیرینی به نام باسلوق و شیره انگور می سازند که بسیار لذیذ است. به دلیل داشتن دشت های پهناور زنبورهای عسل این شهر هم عسل های خوشمزه ای تولید می کنند. گردو نیز دیگر سوغات ملایر است. همچون سایر شهرهای استان همدان.

منبع:همشهری جوان

تپه های تند خوارتوران، سرخ و آتشین


تپه های تند خوارتوران، سرخ و آتشین
علیرضا اسلام پناه

منطقۀ خوارتوران به «آفریقای ایران» مشهور است. منطقۀ حفاظت شده ای که شاید بهشت گردشگرانی باشد که دستی هم در شناسایی گونه های جانوری و حیات وحش دارند. این منطقۀ حفاظت شده در جنوب شرقی شهرستان شاهرود در بخش بیارجمند قرار دارد و از نظر وسعت بزرگترین منطقۀ حفاظت شده خاورمیانه محسوب می شود.

برای دیدن منطقۀ حفاظت شدۀ توران، باید به منتهی الیه جنوب شرقی شهرستان شاهرود سفر کنید. این مجموعه در ضلع جنوبی جادۀ تهران- مشهد و در شمال شرقی کویر مرکزی ایران واقع می باشد. علاوه بر آنچه ذکر شد و دیگر جاذبه های متنوع این منطقۀ زیبا، جذابیت های دیگری برای سفر به این منطقۀ بکر و استثنایی وجود دارد. یکی از این جاذبه ها محصولات زراعی و دامی و غذاهای محلی آن می باشد.

فلفل؛ پرمصرف ‌ترین سبزی جهان، که به عنوان دارو و چاشنی غذا نیز مورد استفاده قرار می‌ گیرد.

دهستان هاي فرومد (شهرستان میامی) و خوارتوران (بخش بیارجمند شهرستان شاهرود) مناطق اصلي كشت اين محصول در کشور می باشند. ميزان توليد فلفل در شهرستان های شاهرود و میامی كه به دليل مرغوبيت، قابليت صدور به خارج از كشور را دارد، حدود 80 درصد نياز كشور است و سالیانه بیش از يك هزار تن محصول از مزارع فلفل برداشت می شود. کاشت فلفل قرمز پس از انقلاب اسلامی در برخي از مناطق خوارتوران جايگزين كشت خشخاش شده و امروزه به عنوان كشت اصلی و غالب كشاورزان این منطقه مشهور است.

ارقام کشت شده در منطقه توران بیشتر رقم محلی بوده و ميانگين برداشت آن حدود 2 تن در هر هكتار است. عمده فروش این محصول به صورت خشک شده می باشد. برای این منظور معمول است که پس از برداشت فلفل ها را بر روی تپه ها و اراضی اطراف روستاها و کلاته های منطقه در مقابل نور خورشید پهن می کنند. پس از خشک شدن فلفل را آسیاب کرده و به بازار عرضه می دارند. با وجود پیشرفت کارخانه های فلفل کوبی در کشور، مردم این منطقه هنوز از شیوه های سنتی و آیین گذشتگان خود پیروی می کنند و با پهن نمودن فلفل ها بروی تپه ها در ماه های آذر و دی مناظر زیبایی را خلق می نمایند و از دور دست در نگاه اول، دشت های شقایق تصور می شود.

در این روزهای فصل سال، از هر خانه ای صدای هاونگ و چرخش سنگ آسیاب های دستی برای نرم کردن فلفل های خشک شده به گوش می رسد، خانه هایی از جنس خشت و گل، ساده و صمیمی با سقف های گنبدی ...

همانطور که در ابتدا ذکر شد این محصول و شیوه خشک کردن آن در کنار تپه رمل های ماسه ای خوارتوران یکی از جاذبه های گردشگری آن به شمار می رود و علاوه بر آن مشتقات و غذاهای با چاشنی فلفل مردم این منطقه خود انگیزه ای برای سفر به خوارتوران است گویی به سرزمین 72 ملت هندوستان پای گذاشته ای، کما اینکه به تازگی به دلیل کیفیت بالا و عیار تندی فلفل ها پای کمپانی های هندی نیز جهت خرید این محصول به منطقۀ شاهرود باز شده است. تنوع غذاهای تند و خوشمزه جوامع محلی بسیار زیاد است غذاهایی که شاید اسمش را تا به حال نشنیده اید؛ شولی هویج، قروتو، غوره جوش، قاتِقی و غیره که به شیوه تهیه یکی از آنها اشاره می کنیم:

قاتِقی (Ghateghi) غذایی فوق العاده تندی است که یقیناً با اولین لقمه سوزش زیادی در دهان خود احساس خواهید کرد و ناخودآگاه در جستجوی یک لیوان آب خواهید بود، اما افسوس که خوردن آب هم چاره آن نیست! پس از چند لحظه تحمل ادامه خواهید داد و از طعم این غذای منحصر به فرد لذت خواهید برد شیوه پخت آن اینگونه است که ابتدا مقداری گردو، گشنیز خشک خرد شده و فلفل قرمز (مقداری بیشتر) را در هاونگ کوبیده، سپس پیاز داغ همراه با روغن را به مخلوط اضافه می کنند و در آخر کشک و ماست چکیده را کمی رقیق نموده و بروی آن می ریزند و آن را بروی حرارتی ملایم می جوشانند.

فلفل 25 گونه متعدد دارد که پنج گونه آن مورد استفاده است. این پنج گونه خود به 140 نوع تقسیم می ‌شود و اولین بار به وسیله هندی‌ها شناخته شد. دلیل ایجاد سوزش در دهان پس از خوردن فلفل، مولکولی به نام کاپسایسین (capsicin) است. جالب است بدانید این مولکول به قدری قوی است که اگر یک گرم از آن را در یک ظرف 10 لیتری آب حل کنید باز هم تندی خود را دارد. حتماً شما نیز این تجربه را داشته‌اید که با خوردن فلفل، دهان و زبانتان بسوزد، اما این حس سوزش گرچه کاملاً واقعی است، ولی هیچ اثری از سوختگی مانند تاول برجا نمی ‌گذارد.

اگر از فلفل قرمز به طور مداوم در رژیم غذایی خود استفاده کنید، نه تنها به هضم غذاها کمک کرده اید بلکه ریسک ابتلا به بیماری های قلبی را نیز کاهش داده اید. پیش از این تصور می شد که فلفل قرمز سبب وخیم تر کردن زخم معده می شود، اما این ترس با توجه به تحقیقات گسترده ای که انجام پذیرفته از میان رفت و پژوهشگران به این نتیجه رسیدند که فلفل به دلیل دارا بودن کپسیکم می تواند از ایجاد لخته های خونی خطرناک نیز جلوگیری به عمل آورد. علاوه بر توانایی جلوگیری از انسداد شریان های خونی، محققان به این نتیجه رسیدند که وجود ماده كاپسايسين در فلفل كه عامل طعم تند اين گياه است، باعث نابودي سلول هاي سرطاني مي شود. شاید یکی از دلایل در امان بودن هندو ها از سطح پایین بهداشت در این کشور همین مصرف بالای فلفل است.

اگر گذارتان به شاهرود افتاد حتماً از منطقۀ حفاظت شده خوارتوران بیارجمند و روستای هدف گردشگری قلعه بالا و رمل های ماسه ای رضا آباد دیدن نمایید، حتماً سری هم به آرامگاه جرجیس نبی در دهستان زمان آباد بزنید که فاصله زیادی تا این منطقه ندارند و می توانند سفر فلفلی شما را جذاب تر کند.

امید است در سال آینده با برگزاری اولین جشنوارۀ فلفل در منطقۀ خوارتوران و یا روستای فرومد به تندی پذیرای شما در قارۀ کوچک ایران (شاهرود) باشیم ...


منبع :irandeserts


نرخ و مسیر پروازهای  داخلی ایران




ردیفازبهنرخ بلیت به ریالشرکت هواپیمایی
۱تهراناردبیل۹۶۴۰۰۰ایران ایر،اسمان،اتا
۲تهرانارومیه۱۱۰۰۰۰۰ایران ایر،اسمان،اتا
۳تهراناصفهان۹۴۳۰۰۰ایران ایر،اسمان،اتا،نفت،تابان،قشم ایر
۴تهراناهواز۱۰۴۸۰۰۰ایران ایر،اسمان،اتا،نفت،تابان،کاسپین،قشم ایر
۵تهرانابادان۱۱۸۴۰۰۰ایران ایر،اسمان،اتا،نفت،کیش ایر،ایران ایر تور
۶تهرانبندرعباس۱۷۷۲۰۰۰ایران ایر،اسمان،ماهان،قشم ایر
۷تهرانبوشهر۱۳۶۳۰۰۰ایران ایر،اسمان
۸تهرانبیرجند۱۳۸۴۰۰۰ایران ایر،ماهان
۹تهرانبندرلنگه۱۶۶۷۰۰۰ایران ایر
۱۰تهرانبجنورد۱۱۵۳۰۰۰اسمان
۱۱تهرانتبریز۱۰۲۷۰۰۰ایران ایر،اسمان،اتا
۱۲تهرانچابهار۲۰۲۴۰۰۰ایران ایر،اسمان
۱۳تهراندزفول۹۶۴۰۰۰ایران ایرتور،اسمان،نفت
۱۴تهرانرشت۹۶۴۰۰۰ایران ایر،اسمان،قشم ایر
۱۵تهرانزاهدان۱۷۰۹۰۰۰ایران ایر،اسمان،کاسپین
۱۶تهرانزابل۱۷۳۰۰۰۰ماهان
۱۷تهرانساری۹۶۴۰۰۰ماهان،قشم ایر
۱۸تهرانسبزوار۱۰۹۰۰۰۰اسمان
۱۹تهرانسنندج۹۶۴۰۰۰اسمان،ماهان
۲۰تهرانشیراز۱۲۶۸۰۰۰ایران ایر،اسمان،ماهان،ایران ایرتورز،قشم ایر،کیش ایر،کاسپین
۲۱تهرانشهرکرد۹۷۴۰۰۰قشم ایر
۲۲تهرانعسلویه۱۶۲۵۰۰۰اسمان،ماهان
۲۳تهرانقشم۱۸۴۶۰۰۰ایران ایر،قشم ایر،ماهان
۲۴تهرانکرمان۱۳۷۳۰۰۰ایران ایر،ماهان
۲۵تهرانکرمانشاه۹۶۴۰۰۰ایران ایر،اسمان
۲۶تهرانکلاته۱۰۴۱۰۰۰اسمان
۲۷تهرانکیش۱۷۰۹۰۰۰ماهان،اتا،قشم ایر،تابان،زاگرس،معراج،کیش ایر
۲۸تهرانگرگان۹۶۴۰۰۰اسمان
۲۹تهرانماهشهر۱۱۵۳۰۰۰نفت
۳۰تهرانمشهد۱۳۱۰۰۰۰ماهان،اتا،قشم،تابان،زاگرس،معراج،اسمان،ایران ایر،ایران ایر تورز
۳۱تهرانیزد۱۰۰۶۰۰۰ایران ایر،اسمان
۳۲تهرانیاسوج۱۱۰۰۰۰۰اسمان
۳۳تهرانخرم اباد۹۶۴۰۰۰اسمان،ماهان